Filed under: 9180035
กลับมาอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน กระผม สาดสะตราจาน นินนี่ ได้กลับมาเผยแพร่คำสอนของลัทธิแกรนด์มาเธอร์ฟักเกอร์อีกครั้ง หลังจากพบสัดจะทำว่า facebook แม่งเขียน blog ยาวๆ เมพๆ ไม่ได้ จึงกลับมาตายรังคารูที่ wordpress อีกครั้ง
อ่านจากหัวข้อ หลายคนอาจคิดว่า โถ ไอ้ห่า สาดสะตราจาน มึงมาเขียนเรื่องด่าเกาหลี ด่าเดิมๆ แพทเทิร์นเดิมๆอีกละสิ นินนี่ขอบอกแล้วยอมรับว่า ชีวิตนี้กูไม่เคยเกลียดเกาหลี หรือพวกบ้าเกาหลีเลย คนอย่างนินนี่มีวิถีชีวิตแบบโลลิคอนเวย์ ติ่งหูอยู่ไหนนินนี่อยู่นั่น มึงจะบ้าไอ้ตัวห่าอะไรกูก็นิยมชมชอบตอหลดตอแหลตามมึงได้หมด อ่านตรงนี้อาจคิดว่าไอ้ห่านี่แม่งก็แค่หน้าม่อไม่มีจุดยืน หวังจะเปิดซิงทำตัวหัวโปกเยี่ยงไรก็ได้
ในความจริงผมก็เป็นอย่างนั้นจริงๆแหละ จะตอหลดตอแหลสร้่างภาพไปทำไม แต่ถามว่าทำไมคนส้นตีนที่วันๆฟังแต่เพลงใต้ดินอย่างนินนี่ถึงไปกระแดะรับฟังเพลงเกาหลีหน้าหีขี้ลอกได้ ที่ทำได้เพราะนินนี่มีแนวคิดอยู่ คือแทนที่กูจะไปเกลียดเพลงเกาหลีเต้าหู้ยี้กูก็มองโลกในแง่ดีซะก็สิ้นเรื่อง นินนี่เคยบอกพวกสามัญชนเสมอว่าการที่เด็กไทยหัวโปกติ่งหูชอบอะไรเป็นเพราะการสร้างกระแสมาจากกลุ่มคนที่ต้องการจะสร้างวัฒนธรรมใหม่ๆมาขาย พวกส้นตีนนี้ก็ไม่พ้นพวกดีเจ พวกค่ายเทป คงไม่ใช่แนวคิดอีเจ๊ขายบาบีคิวตลาดหัวตะเข้หรืออีดวกส์พริตตี้หน้าเซ็งตามร้านหมูกระทะ อย่างที่รู้กันว่าเด็กวัยรุ่นมีนิสัยชอบรับอะไรแปลกใหม่ ติ่งหูบางคนก็ท้องหาพ่อไม่ได้เพราะชอบอะไรแปลกใหม่ แว้นบางตัวก็อยู่สถานกักกันควายเพราะชอบอะไรแปลกใหม่ เรื่องเพลงโดยเฉพาะเพลงต่างประเทศจึงเป็นอะไรที่แปลกใหม่มาก จะให้วันๆไปฟังแต่ปอยฝ้าย มาลัยพร หรือ น้องกระแตสะดือขาวก็ออกจะน่าเบื่อ เพลงญี่ปุ่น เพลงเกาหลี อะไรที่อยู่นอกเขตชายแดน มันมีอะไรน่าค้นหากว่ามาก โดยสามารถแจกแจงได้เป็นข้อๆดังนี้
- ต่างประเทศมันหมายถึงอยู่ไกล ไม่ใช่อยู่ดีๆมึงจะเดินเกาหมอยไปเซเว่นแล้วบังเอิญจะเจอมันได้ การอยู่ไกลมันมีความคลาสสิคของมัน ยิ่งอยู่ไกลยิ่งดูเหมือนเกินเอื้อมมือ ว่าง่ายๆแม่งบิ๊วให้มึงเพ้อได้มากกว่าเดิมนั่นแหละ ที่อีดวกส์บางคนเพ้อเจ้อว่าพวกแม่งเป็นเทพเจ้า เป็นเทวดาบนชั้นฟ้าดาวดึงส์ก็ไม่ต้องแปลกใจไป
- การสร้างอิมเมจ หลายคนมักอีเดียทตรงจุดนี้ วงส่วนใหญ่ที่เด็กๆชอบก็ไม่พ้นเป็นพวกบอยแบนด์ขายหน้าตา แม้อีห่าบางคนจะปากดีบอกว่าชอบเพราะร้องเพลงเพราะ หรือ เต้นเก่ง แต่กูบอกเลยว่าถ้าอิมเมจมันไม่ดี เป็นจับกังแก่ชอบแดกเหล้าแถวคลองเตย หรือ ไอ้อ้วนเหงื่อแตกยิ้มกริ่มชักว่าวทิชชู่ล้นห้อง คนอย่างมึงคงไม่มีวันชอบหรอก การที่นักร้องขายหน้าตานั้น บอกตรงๆว่าผมไม่รังเกียจ เป็นหลักการง่ายๆเหมือนมึงขายผลไม้ตามตลาด ถ้าฝรั่งมึงไม่สวยแล้วใครจะซื้อมึงแดก ถ้าสตรอเบอรี่มึงช้ำก็อย่าหวังจะขาย ถ้าไอ้เหี้ยหลินปิงขี้เรื้อนแดกก็คงไม่จาดีดาดีดั๊ดได้ทุกวัน ภาพดีๆ อิมเมจสวยๆ เป็นพื้นฐานการขายที่ง่ายและสมบูรณ์ที่สุด การแต่งเพลงดีๆเป็นเรื่องยาก การทำเพลงฮิตๆเป็นเรื่องปวดกบาล ประเทศชาตินี้จะมีป๊อบแคลอรี่บลาบลาซักกี่คน กูเอาไอ้สูงๆ ตัวขาวๆ หุ่นก้างๆกระชากใจเกย์ชอบเด็ก ผมทรงปิดหำมาดีกว่า แล้วก็สร้างอิมเมจกันไปว่าไอ้สัดนี่เป็นคนสนุกสนาน ไอ้เหี้ยนั่นดูเป็นผู้ใหญ่ รักธรรมชาติ รักดนตรี มีความมุ่งมั่นเห่อหมอยอะไรก็ว่ากันไป ทำแบบนี้มันหลอกเด็กได้มากกว่า มึงจะมาทำฝีมือเหมือนสามสี่สิบปีก่อนมันไม่ได้แล้ว การทำค่ายเพลงคือการแข่งขัน การสร้างอะไรที่ขายง่ายๆจึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่จะทำให้ผลประกอบการมันดำเนินไปได้ นักร้องลูกกวาดพวกนี้จึงผ่านมาแล้วก็ผ่านไป อย่าไปคิดว่าโลกนี้มันห่วยแตกไม่ยุติธรรม ก็คิดซะว่าพวกแม่งเป็นพ่อค้าขายแตงโม ขายขนมอะไรไปก็ได้ บางทีแม่งรสชาติก็งั้นๆละ แต่แม่งหน้าตาน่าแดกคนแม่งก็แห่มาซื้อกันแล้ว ถ้ามองแต่ว่าเป็นพ่อค้าเจ้าเล่ห์ขายหมาฉีดสารแบบจตุจักร ชีวิตนี้มึงก็แค้นจนไม่มีความสุขอะไรหรอก
- วัยรุ่นหลายคนมักจะมีธรรมชาตินิยมต่างชาติแบบไร้เหตุผล ขอให้แม่งข้ามเขตแม่น้ำโขง ร้องเหี้ยอะไรก็ได้ที่ฟังไม่รู้เรื่องขอแค่นี้กูก็พอใจแล้ว คนประเภทนี้อย่าไปรังเกียจเพียงแต่เป็นธรรมชาติแบบหนึ่งที่หาพบได้ไม่ยาก ความรู้สึกเท่แบบเกรียนๆคิดเองเออเองเกิดขึ้นกับใครก็ได้ ก็อย่าไปเครียดอะไรกับคนเหล่านี้มาก คิดแค่ว่าอย่าไปถือสาเด็กเห่อหมอยก็ไม่ติดใจอะไรแล้ว
ซึ่งทั้งหมดมันก็แค่การถูกไซโคจากสื่อ การที่คุณชอบวงดนตรีฝรั่งเก่งๆเท่ๆ มันก็มีหลักการไม่ต่างจากคนชอบเกาหลีหรอก เพียงแต่ทีแปรงมันคนละแบบกัน เมื่อก่อนญี่ปุ่น เมื่อวานไต้หวัน วันนี้เกาหลี พรุ่งนี้อาจเป็นกาน่า อิรัก เขมร ก็เป็นได้สุดท้ายมันก็แค่การปั่นกระแสที่มาจากการหาแดกไปวันๆของค่ายเทปแหละ มึงฟังของมึง มันฟังของมัน มันจะกรี๊ดห่ากรี๊ดเหวอะไรก็ปล่อยมันไปเหอะ คนเรามีสังคังก็ใช่ว่าเราต้องไปช่วยเกา สุดท้ายแล้วพอมันโตขึ้นมันก็พบสัจธรรม finale ของมันไปเองแหละ
ให้ความเห็น ห่างไกล
ใส่ความเห็น
